Resultados de procura - Cortés, Hernán

Hernán Cortés

miniatura|Hernán Cortés Hernán Cortés Monroy Pizarro Altamirano máis coñecido por Hernán Cortés, quen asinaba as súas cartas como Fernán Cortés, nado en Medellín (Badaxoz) en 1485 e finado en Castilleja de la Cuesta (Sevilla) o 2 de decembro de 1547, foi un conquistador castelán que encabezou a expedición que causou a caída do Imperio Azteca, territorio que actualmente é coñecido como México, en favor da Coroa de Castela, a comezos do século XVI. Cortés foi parte da xeración de colonizadores hispanos que iniciou a primeira fase da colonización castelá das Américas.

Naceu na cidade estremeña de Medellín, no seo dunha familia nobre (fidalga), cuxa riqueza foi tema de debate historiográfico. Decidiu buscar fortuna no Novo Mundo viaxando A Española e Cuba, onde por un curto período de tempo foi alcalde da segunda cidade fundada polos españois durante a terceira expedición a terra firme, a cal financiou parcialmente. A súa inimizade co gobernador de Cuba, Diego Velázquez de Cuéllar, provocou a cancelación da viaxe a última hora, unha orde que Cortés ignorou.

Chegando ao continente, Cortés realizou unha exitosa estratexia de aliarse con determinados grupos indíxenas para derrotar a outros. Foi de inestimable axuda a súa relación cunha muller nativa, dona Mariña (a Malinche), que lle serviu de intérprete e con quen tivo un fillo chamado Martín. Cando o gobernador de Cuba mandou emisarios para apresar a Cortés, este enfrontouse a eles e derrotounos, á vez que enrolou á tropa que ía arrestalo como reforzos para a súa expedición. Cortés mandou varias cartas ao rei Carlos I a fin de que fose recoñecido o seu éxito de conquista en lugar de ser penalizado polo seu amotinamento. Finalmente foille concedido o título de marqués do Val de Oaxaca, aínda que o máis prestixioso título de vicerrei foille dado a un aristócrata de alto rango, Antonio de Mendoza e Pacheco. En 1541, Cortés retornou a España, onde faleceu seis anos despois. Provided by Wikipedia